Wisten jullie dat een kikker zonder poten doof is? Nee? Nou, onderzoek wijst dat keer op keer opnieuw uit. De procedure is vrij eenvoudig. Je neemt een kikker met vier poten, zet hem op een tafel en klapt in je handen: de kikker verplaatst zich. Vervolgens (kanttekening voor de dierenliefhebbers als ikzelf: ik spreek hier volledig in beeldspraak) trek je één willekeurige poot uit, zet je hem terug op de tafel en klapt weer in je handen: wéér verplaatst de kikker zich. Dat gaat zo door, totdat je de laatst overgebleven poot uittrekt en in je handen klapt: geen beweging! Conclusie: een kikker zonder poten is doof!

Nu naar het OVV onderzoeksrapport omtrent de deels ingestorte parkeergarage vlakbij Eindhoven Airport. Hierin valt te lezen dat één van de conclusies uit het onderzoek is: ‘De bouwsector leert niet van incidenten’. Ergo, de sector moet haar eigen ‘lerend vermogen’ vergroten. Los van het gevaar van navelstaren, roept deze conclusie veel ander vragen bij mij op.

Ik ben van mening dat de bouwsector in de breedste zin van het woord hier nog lang niet klaar voor is. Opdrachtgevers trouwens ook niet

Stel, Jantje van 4 jaar wordt op de middelbare school geplaatst. Waarom? Ach, z’n ouders hebben het volste vertrouwen in het manneke en hij is zo pienter. Al hun vrienden hebben oudere kinderen die al lang in het middelbaar onderwijs zitten en ze missen de aansluiting. Dus hop, Jantje naar groep 5 (hoog inzetten!). Naar drie maanden komen de eerste signalen: Jantje mist in alle opzichten de aansluiting, met de stof en zijn klasgenootjes. Maar niet getreurd: de decaan heeft vastgesteld dat, als we aan het lerend vermogen van Jantje gaan werken, het vast wel goed komt. Dat is hetzelfde als werken aan het gehoor van een pootloze kikker.

Nu terug naar de bouwsector. De transitie van de oude ‘aannemerij’ naar de ‘nieuwe contractvormen’ is (zelf niet eens relatief) jong. Voorheen was het vooral het organiseren van het bouwen, waar het nu gaat om het organiseren van het organiseren van het bouwen. Ik ben van mening dat de bouwsector in de breedste zin van het woord hier nog lang niet klaar voor is. Opdrachtgevers trouwens ook niet. Daarmee zit ook het lerend vermogen van de sector op het niveau van Jantje van 4. Het écht slechte nieuws is dat Jantje van 4 een relatief groter lerend vermogen heeft dan een organisatie van op z’n minst 1500 volwassen medewerkers.

Lerend vermogen is er trouwens nooit ‘niet’. De vraag is alleen WAT leer je en HOE gewenst is dat vanuit verschillende perspectieven? Ik denk dat als je onder druk staat, je leert om te gaan met die druk op manieren dat je er zelf niet onderdoor gaat. Ik denk dat als je eisen moet aantonen, je vooral leert hoe je dat met een grote slagingskans doet. Ik denk dat als je ziet dat mensen om je heen ook betaald krijgen voor de dingen die ze kiezen niet te doen, je leert dat als je niet meegaat je als lastig wordt ervaren. Ik denk dat als je met liefde voor je vak en een ambitie om mooie bouwwerken te realiseren aan de slag gaat, je leert duurzaam te bouwen.

Doe ik met deze column gelijk een duit in het zakje in de vorm van ‘georganiseerde tegenspraak’.

0
Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Veiliggeit.nl