Niks verhoogt mijn stresslevels meer dan ‘de week van …’. Heb ik net de ‘Week van de RI&E’ overleefd, staat de volgende alweer voor de deur. De ironie: de Week van de Werkstress. Je kunt je voorstellen dat deze week er bij mij dubbel zo hard inhakt.

Want het is die week in het jaar dat de communicatieafdelingen, human resources en de KAM-afdeling een field day hebben. Alle registers worden opengetrokken. Het begint met het schuimrubberen balletje dat ik op mijn bureau aantref. Met daarop de grappig – met een serieuze knipoog – bedoelde opdruk: Frankie says relax!

Waarom heb ik plots zo’n zin in een dubbele espresso?

Bij de koffieautomaat hangt plots een kleurrijk, opgeleukt glanzend drukwerkje met een wist-u-datje over cafeïne, cortisol, dopamine, adrenaline en andere stimulerende middelen en neurotransmitters (met de grootste zorg van Wikipedia gehaald). Ik kijk er eens op mijn gemak naar. En wacht ondertussen op mijn latte macchiato, die net genoeg bereidingstijd vergt om het mij mogelijk te maken de poster te lezen. Ik loop terug naar mijn werkplek en vraag me af: waarom heb ik plots toch zo’n zin in een dubbele espresso?

Leaflet ‘Wist u dat gezonde voeding stress kan verminderen?’

Tijdens de lunch loop ik naar de kantine. Daar aangekomen werp ik een blik op het weekmenu: niks geen broodje bal, tosti of omeletje. In plaats daarvan word ik de hele week getrakteerd op net wat te dure vezelrijke gerechtjes, magere yoghurtjes vol met magnesium, zink en zaden. Ook mijn colaatje moet deze week schuiven voor een kleurrijk assortiment aan hippe smoothies die bol staan van de vitamientjes. Want – begint het leaflet dat op elke tafel ligt – wist u dat gezonde voeding stress kan verminderen? Ik denk: heet het daarom een bedrijfsstresstaurant?

En ook: ‘Tips en trucs om zelf de werkdruk te verminderen’

Aan het einde van de werkdag loop ik naar de trein en zet mijn favoriete playlist op. De komende twee uurtjes heb ik helemaal aan mezelf. Eenmaal thuisgekomen controleer ik uit gewoonte of er post is. Ja hoor, een enveloppe van mijn werkgever. Met daarin – ik frommel er wat aan maar heb geen idee wat het kan zijn, dus snel maar open maken – die duurzame inzetbaarheidswaaier die ik altijd al had willen hebben. De directie wil mij – in al haar enthousiasme – vooral wijzen op die ene flap met weetjes over ‘psychosociale arbeidsbelasting’ en de tips en trucs om zelf de werkdruk te kunnen verminderen. Ik laat ‘m een week slingeren en op zaterdag legt hij een enkeltje milieupark af.

Dan mag ik u nu ook wel met wat feitjes achterlaten

Na dit alles voel ik me minder bezwaard u met wat ‘feitjes’ achter te laten. Ik ben stellig overtuigd van het bestaan van het Peter Principle (bedacht door Laurence J. Peter in de jaren 60 van de vorige eeuw): mensen in organisaties krijgen promotie tot ze op een punt aankomen waarop ze incompetent raken. Het gevolg: het aandeel bullshit (vrij naar David Graeber’s Bullshit Jobs) in de organisatie neemt daarmee toe. Niemand komt in een flow terecht (zoals bedoeld door Mihaly Csikszentmihalyi in zijn gelijknamige boek) en iedereen raakt burnt-out of bored-out. Daar zit het probleem!

Als het budget toch zo nodig op moet: waarom niet de directie, Communicatie, HRM en de KAM-afdeling een week met verlof sturen? Stel je de rust eens voor!

© 2021 Veiliggeit